m_estherae1.jpg (39262 bytes)

 

Maylandia estherae

 
Odkrywca i rok odkrycia

Maylandia estherae została po raz pierwszy wprowadzona do akwarystyki już 1970 roku. Początkowo ryby tego gatunku postrzegane były tylko jako morfy gatunku Pseudotropheus (teraz Maylandia) zebra. W 1995 zostały wyodrębnione jako nowy gatunek. Nową nazwę wprowadził Ad Konings od imienia żony eksportera Stuarta Granta – Esther Grant.

Ogólna charakterystyka

Ryba ta zamieszkuje litoral skalny jeziora Malawi w wielu jego częściach. Szczególnie duże populacje zamieszkują regiony Minos Reef. Występuje na głębokościach do 20m.

Dorasta do 12cm długości. Samice nie przekraczają zazwyczaj 10cm.

Rozróżnienie płci jest stosunkowo łatwe. Samce są większe oraz posiadają znacznie większą liczbę pomarańczowych atrap jajowych, które znajdują się na płetwie odbytowej, ogonowej i grzbietowej. W przypadku odmiany morf dominujący samiec wybarwia się na jasno różowy kolor, który czasami przechodzi w prawie czystą biel. Plamy mają wówczas kolor jasno fioletowy i są słabo widoczne.

Ryby te charakteryzują się bardzo pięknym i ciekawym ubarwieniem. To właśnie ono zaraz obok zachowania jest tym co może fascynować w nich najbardziej. Występuje w czterech odmianach kolorystycznych

Red-red - jest to najbardziej popularna odmiana kolorystyczna. Narybek i samice są żółto pomarańczowe. Samce z wiekiem tracą intensywność koloru, aż wreszcie dorosłe osobniki stają prawie białe z pomarańczowo-fioletowym odcieniem.

Red-blue - samica posiada żółto-pomarańczowe ubarwienie, samiec natomiast jest niebieski.

Ice-blue - samice są niebieskie, a dorosłe samce wybarwiają się na jasnoniebieski błękitny kolor.

Morf - odmianę kolorystyczną typu morf opiszę najszerzej, ponieważ to właśnie morfy pływają moim akwarium. Każdy morf posiada swój własny niepowtarzalny zestaw ciemnobrązowych plam. Cechę tą można obserwować już nawet u cztero tygodniowego narybku. Dzięki temu każda ryba zyskuje na indywidualności. W początkowej fazie ubarwienie narybku jest ciemno brązowe. Brak jest jakichkolwiek plam, które to pojawiają się po około 3-4 tygodniach. Podstawową barwą dorosłych ryb są wszelkie odcienie brązu z domieszkami różu, pomarańczu i czasem fioletu. Barwa podstawowa jest także cechą charakterystyczną dla danego osobnika, choć zapewne głównym determinantem tak dużego zróżnicowania u moich ryb jest fakt, iż pochodzą one z odłowu, co gwarantuje niskie prawdopodobieństwo bliskiego spokrewnienia.

W chwili obecnej stadko złożone z 5 ryb (2+3) pływa razem z Pseudotropheus acei, Pseudotropheus socolofi, Pseudotropheus saulosi, Psedotropcheus demasoni oraz Labidochromis caeruleus w akwarium o pojemności 385 litrów i długości 190cm.

Maylandia estherae to ryba relatywnie mało agresywna szczególnie względem innych gatunków. W moim akwarium dobrze współżyje nawet tak spokojnym rybom jak Pseudotropheus acei oraz Labidochromis caeruleus. Relatywność agresji wynika z kilku czynników. Po pierwsze, jak większość pyszczków z Malawi ryba ta charakteryzuje się wyraźnie zaznaczonym instynktem terytorialnym. W celu redukcji agresji wykorzystuje się często metodę kontrolowanego przerybienia i odpowiedni dobór gatunków. Po drugie, nigdy nie wiadomo do końca jak pyszczaki z danego gatunku będą się zachowywać w akwarium. W jednym akwarium mogą być one bardzo spokojne, a u innego hodowcy mogą sieć postrach w całym zbiorniku.

W moim akwarium samiec estherae dominuje nad pozostałymi rybami. To on dzieli i rządzi, lecz swoje rządy sprawuje całkowicie bezkrwawo. Jedyną rybą której się czasami oberwie jest drugi samiec tego samego gatunku.

Identyczne jak w przypadku innych pyszczaków z jeziora Malawi. Inkubacja ikry trwa od trzech do czterech tygodni.

Podobnie jak większość pyszczaków z Malawi Maylandia estherae wymaga diety niskoproteinowej. W skład jadłospisu powinny wchodzić głównie pokarmy roślinne. Z pokarmów zastępczych szczególnie polecane są granulaty i płatki ze spiruliną lub wszelkie inne pokarmy wyprodukowane na bazie roślinnej. Dietę można uzupełniać mrożoną artemią, dafnią oraz cyklopem. W żadnym wypadku nie należy podawać rybom pokarmów mięsnych. Wyżej wymienione zasady żywieniowe mają zastosowanie do wszystkich pyszczaków zaliczanych do grupy Mbuna, czyli żyjących w litoralu skalnym i odżywiających się glonami oraz żyjącymi w nich bezkręgowcami.

Ogólna zasada przy wyborze wymiarów akwarium jest podobna jak w przypadku wszystkich pyszczaków - im większe akwarium tym lepsze. Minimalna wymagana długość akwarium wynosi 1 m. Z moich obserwacji wynika, iż w akwariach o długości ponad 1,5m można spokojnie pokusić się o hodowlę dwóch samców tego gatunku.

Witold Ośko

Bibliografia
· "Pielegnice jeziora Malawi (Niasa)" Krzysztof Wiechecki
· http://hem.passagen.se/mbuna
· http://www.connix.com/~mko/mw09008g.htm
· http://www.cichlidnewsmagazine.com
· pl.rec.akwarium

Copyright © 2000 MalawiPL
Ostatnia aktualizacja: 30-01-2001

m_estherae2.jpg (47124 bytes)

m_estherae3.jpg (51458 bytes)